Mother Nature

Biografie


 

Het begin:                               Underwear -  1968.

 

Harry op den Kelder                As Well as Well

Ton Morsch                              Brainstorm.

Jos Lieshout                            Brainstorm

Jos Boon                                 As Well as Well

Jan Luteijn                              Onbekend

 

Harry, kampioen in het formeren van bandjes, weet Ton Morsch en Jan Luteijn enthousiast te maken voor zijn ideeën. Het is 1968 en de popmuziek is heel erg in beweging. Jos Lieshout en Jos Boon had hij al overgehaald. De laatste was al als heel jong jochie bij Harry bekend in zijn band As Well as Well.  

Een band met een eigen geluid en een repertoire met eigen nummers, dat is wat

het kersverse Underwear voor ogen stond. En Harry  bood alle gelegenheid en faciliteiten om dit te kunnen realiseren. Een oefenruimte, een goede zang- installatie, en last but not least een Hammondorgel. Daar waren heel veel bandjes maar wat jaloers op.

 

Het eerste optreden zes maanden na oprichting was gelijk een klapper. The Golden Earrings traden op in het vlakbij gelegen zalencomplex en Underwear mocht optreden in het voorprogramma. Daarna begon het te lopen en de band begon langzaam maar zeker een eigen stijl te ontwikkelen. In het begin nog een repertoire met nummers van o.a. Pink Floyd, Zappa, Family, Soft Machine.

Later kregen de eigen nummers de overhand. De samenstelling  van de band veranderde. Jos Lieshout en Jan Luteijn vertrokken en hun plaatsen werden overgenomen door Piet Kieft op toetsen en Jan Morsch op bas.

De naam veranderde in Mother Natures Underwear

 

Elke zondagmiddag oefenen in de appelenschuur van Harry en twee tot drie optredens in de maand  dat was ongeveer het beeld van de groep.

Optredens op festivals, in studentenclubs, culturele centra (Provadja´s) en op evenementen als  bv. de Sneekweek. Ook enkele keren in Sarasani op Texel, de poptempel van de jaren 60 en begin jaren 70.

Na een optreden samen met Veronica´s Drive in Show kwam de band in contact met Ad Bouman. Hij wilde de band wel promoten en in het Veronicagebouw werden demo´s gemaakt.

Als Mother Nature werd vervolgens met Ad als producer de eerste single opgenomen: Lost in the Pacific.

Deze single werd wel een tip, maar nooit een top, maar toch was het voor de naamsbekendheid een goede zaak.

 

 

Begin jaren zeventig werd het voor bands steeds moeilijker om aan de bak te komen. Vooral bands in het niet-commerciële circuit hadden het moeilijk.

Mother Nature probeerde nog wel de stijl wat aan te passen door Paul Vis aan te trekken (sax en fluit) Hij had connecties in het oosten van het land en samen met hem deed de band enkele optredens in de grote danszalen daar. Geen Succes.

In 1974 werd nogmaals een single opgenomen. Een duidelijke knieval naar de commercie en totaal geen afspiegeling van datgene wat de band in huis had.

In dat jaar besluiten de mannen te stoppen en kwam  vrij snel na vijf jaar een einde aan de ambitie van Mother Nature.

Wat achterbleef was een repertoire van eigen nummers, zo’n 30 in getal, op kladjes, magneetbandjes en twee vinylschijfjes…

 

Harry bouwde de appelenschuur om tot een professionele studio en ieder ging zijn weg. Zo nu en dan kwamen ze elkaar tegen bij studio-opnamen, want allemaal bleven ze actief in de muziek.

In 2009 werd het plan opgevat om alle nummers uit die tijd nog eenmaal mooi op te gaan nemen. In de vrije uurtjes en op momenten dat de studio beschikbaar was.  En zo komt het dat 40 jaar na Lost in the Pacific, een beetje ouder geworden muzikanten, op precies dezelfde vierkante meters, opnieuw hun mooie jaren beleven.

 

 

 

Harry op den kelder                                                    

Jos Boon                                                                                                 

Jan Morsch                                                                                             

Pieter Kieft

Ton Morsch                                                                                            

                                                                                                                         

 

 

                      /////////////////////////////////////////////////////////////

 

Dank aan:    Paul Vis,  saxofoon/fluit

                    Willem ter Bruggen,  saxofoon

                    Rene Smit,  ontwerper zwart-wit poster(1970)

                    Rimbert Morsch,  design hoes en cd-labels

                    Jan van Etten,  foto’s 2014